Hectische weken

Eindelijk dan toch een berichtje vanuit het verre Canada.
We hebben het huurhuis – gelukkig – achter ons gelaten en zitten nu in ons eigen huis. Ons adres is; 51 Hidden Cres. NW
Calgary, AB, T3A 5L4
Canada
Telnr. 001 403 775 3534

Post is van harte welkom!!!!!!

We hebben een hectische tijd doorgemaakt vandaar dat we weinig van ons hebben laten horen. Even een korte impressie van de laatste weken.
Zoals ik hierboven al schreef hebben we eind augustus/begin september een huis gekocht. Het is een mooi huis in een rustige buurt. Allereerst hebben we – met behulp van Jan en Joyce – de kamer van Sanne en Daan geverfd. Daarna was de badkamer aan de beurt. Tegelijker tijd zijn de kinderen gestart met school. Ik had dus overdag niet veel tijd om in ons nieuwe huis aan de slag te gaan.
Het gaat hier op school heel anders dan in Nederland. Zo moeten ze om te beginnen een uniform aan. Zwarte broek, witte of rode polo, zwarte sokken en zwarte schoenen. Op de ‘chapel’ dagen komt daar ook nog een keer een stropdas bij en voor Sanne een jurk. Wennen, wennen, wennen. Ze zien eruit om door een ringetje te halen!
Ik liep de eerste 2 weken heen en weer tussen grade 1, 4 en 5. Kijken of ze het konden volgen, helpen met het vertalen van de stof, uitleggen van de regeltjes. Want daar houden ze hier van, regeltjes! Maar daarover een volgende keer meer.
Omdat ik mijn rijbewijs nog niet had reden we elke dag na school met de bus en trein naar ons huurhuis. Die verbinding was beter dan de verbinding naar ons eigen huis. Dus……..
’s ochtends voor 08.00 uur in de auto op weg naar school en om 15.30 uur anderhalf uur met het openbaar vervoer richting het huurhuis. Daarna huiswerk (wat natuurlijk voor onze kids meer was omdat ze de stof op school niet allemaal af konden krijgen. En wat niet af is gaat als huiswerk mee naar huis). Om 18.30 uur kwam Henk ons weer ophalen met de auto en reden we naar ons eigen huis. Geloof me, als wij gegeten en gedouchte hadden, dan hadden we weinig puf meer.

Dit is gelukkig nu afgelopen want afgelopen dinsdag heb ik mijn rijbewijs in ontvangst mogen nemen.
Even voor degene die het verhaal nog niet hebben gehoord: Ik was geslaagd voor de theorie (na 2 keer) en moest mijn Nederlandse rijbewijs met een Engelse vertaling (wij dachten het internationale rijbewijs dat we bij de ANWB gehaald hadden) inleveren. Op het moment dat de regering mij zou ‘goedkeuren’ zou ik het praktijkexamen mogen doen. Aangezien de computer het niet deed op het moment dat ik een afspraak wilde maken konden ze niet checken of ik ‘goedgekeurd’ was. Wel de afspraak gemaakt en de praktijktest gedaan (geslaagd) maar de domper kwam toen ik hoorde dat ik nog steeds niet ‘goedgekeurd’ was. Een brief van de Government volgde. Of ik even een officiële vertaling van mijn rijbewijs wilde laten maken want ze konden niet zien op dat ding van ANWB hoeveel rijervaring ik had. AAGGGHHH!!!
Hoe dan ook, 4 weken later had ik mijn rijbewijs! Nou Henk nog!

Zoals je kan lezen bleef er weinig tijd over voor sociale contacten want tussendoor hebben we ook nog al onze spullen verhuisd, dozen uitgepakt, huizen schoongemaakt, een slaapplaats voor Thijs gecreëerd, gewerkt (Henk), etc.

Maar zoals ik al zei, dat ligt allemaal achter ons.
We wonen nu op 1 plek, hebben alle spullen (inclusief onze telefoon en computer) in 1 huis. We zijn nog niet helemaal uit de dozen maar dat komt wel.

We kunnen nu ook werken aan ‘adjusten’, oftewel ‘wennen’. En vooral ik moet wennen. Ik mis mijn leventje in Nederland vreselijk. Het ritme dat we daar hadden, de familie/vrienden om me heen, collega’s, het werk. Alles is gewoon weg en op dit moment is daar nog niet veel voor in de plaats gekomen. Als iemand mij nou een vliegticket aanbiedt…….
Maar …. zoals ik al schreef, we wonen in een leuke buurt, hebben een fijne kerk gevonden, de kids vinden steeds meer hun draai zodat ik ook wat meer tijd heb voor mijzelf. Ik ga op zoek naar een baan, heb leuke mensen ontmoet op school en ga binnenkort naar een club met immigranten vrouwen. De tijd zal moeten uitwijzen of ik hier daadwerkelijk de rest van mijn leven door wil brengen.

Zo, dit is het voor nou. Ik moet bezig met de vertaling van Sanne’s werk. Aanstaande woensdag heeft ze een overhoring. Ik zal vragen of de kids de volgende keer wat meer inhoudelijk over de school willen schrijven.

Een hele dikke knuffel voor iedereen.

Samantha
PS: ik heb de verjaardagskalender nog niet kunnen vinden. Dus gefeliciteerd voor iedereen die tussen augustus en december jarig was/is. De kaarten volgen!