Zoals de meesten van jullie wel weten, hebben de verhuizers op 10 en 11 juli ons huis leeggehaald, zodat we vanaf toen nog wel een eigen plek hadden, maar geen bed om op te slapen. Gelukkig werden we gelijk liefdevol opgenomen in het huis van m’n moeder in Harkstede. Vervolgens hebben we ons huis en onze auto verkocht, hebben we een personenbus gehuurd, en zijn we dinsdag met z’n allen naar Brummen (Samantha’s ouders) vertrokken.
Donderdag de 19e was de grote dag. ‘s Morgens om een uur of negen zijn we met “het busje” vertrokken naar Schiphol. Na een erg heftig afscheid vertrok ons vliegtuig om ongeveer 14.30 uur richting......... Canada.
Keurig volgens schema raakten we om 15.30 uur de Canadese grond in Calgary. Vervolgens met alle papiertroep naar “Immigrations”. Zonder noemenswaardige vragen stonden we om 16.45 uur ECHT in Canada. Jan/John zou ons om 17 uur ophalen, zodat we nog even tijd hadden voor een lekkere Vitamine-shake.
Om 17 uur precies kwam er een 15 meter lange zwarte
limo aangereden waarop Samantha lachend zei: “Hey, jongens, daar is Jan al.” Tot onze stomme verbazing stapte Jan inderdaad uit de limo, gevolgd door Joyce (m’n schoonzus, die op familie bezoek was in Manitoba, ongeveer 1500 km verderop, maar speciaal voor ons terug was gevlogen!!).
De kinderen hadden ogen als schoteltjes. Nadat we vlug de koffers hadden ingeladen, volgde er champagne en een tour door Downtown Calgary. Sanne en Daan zaten als koningen achterin naar iedereen te zwaaien. Prachtig!!!!!
’s Avonds een beetje op tijd in bed gekropen en na een korte nachtrust de volgende dag (vrijdag) Jan en Joyce op het vliegtuig gezet, om een trouwerij bij te wonen in Manitoba, met daaraan gekoppeld een weekje vakantie.
In het weekend heeft Samantha de eerste schreden gezet op het wankele pad van het rijden in een automaat in Calgary. Dit ging zonder noemenswaardige (verkeers-technische) problemen. Alleen bleek al snel dat de begrippen “East, West, North and South” voor Samantha een nog groter probleem vormen dan “links en rechts”. Maar, men is nooit te oud om te leren.................
Na een prachtige Canedese kerkdienst te hebben bijgewoond en zondags heerlijk te hebben gewandeld langs de Bow-River, begon maandags het harde leven.
’s Morgens om 9 uur werd ik op m’n werk verwacht, en na mij te hebben weggebracht (en in 1 keer goed naar huis te zijn gereden!!!!), viel de realiteit Samantha zwaar. Alleen met de kinderen in een vreemd land, vreemde stad en een (beetje) vreemd huis. Eindelijk had ze de tijd om na te denken na een, zeer heftige, anderhalve maand. Waar zijn we aan begonnen?
Voor iemand die het liefst 16 uur per dag bezig is, is dit een zware tijd. Nadenkend over alles (werk, huis, familie, vrienden en collega’s) dat we hebben achtergelaten, met drie kinderen die ook de nodige aandacht vragen en een man die de hele dag op z’n werk zit........ Je kan wel stellen dat de wittebroodsweken snel over waren!
Voor mij is alles anders. Ik heb m’n werk, zie m’n collega’s, klanten etc., en spreek een hoop mensen. Samantha zit thuis, met de kinderen, doet af en toe eens boodschappen, maar heeft op dit moment nog weinig sociale contacten. En dat voor zo’n sociaal dier als zij!!!
Al met al misschien een erg negatief verhaal, maar dit is wel die realiteit en niet de eerste hobbel die we met z’n tweeen zijn tegengekomen in ons korte leven. Met Gods hulp komen we ook hier doorheen!!
Ondertussen hebben we alweer een hoop dingen geregeld: een sofinummer, ziektekostenverzekering, de school voor de kinderen (ze beginnen 4 september), een internetaansluiting (met telefoon, pas volgende week vrijdag actief......), een fiets voor Thijs, een bankrekening, credit cards, en een hypotheek voor ons toekomstige huis
Ook kregen we woensdag te horen dat onze container was aangekomen in Calgary, en dat al na 3 weken!! Vlug met allerlei papieren naar de douane gereden om de container in te klaren en de papieren met stempels naar de canadese verhuizer gebracht. Daar kregen we te horen dat de spullen dinsdag afgeleverd zouden worden bij Jan op de zaak (we hebben immers nog geen definitieve plek).
Je kan wel stellen dat we ook hier de eerste weken aardig druk zijn geweest. Daarom kwam het ook wel goed uit dat we vorig weekend een heerlijk lang weekend hadden. Maandag (6 augustus) was het Heritage Day in Canada. Een landelijke feestdag. Jan had besloten de zaak ook de zaterdag maar te sluiten, zodat we heerlijk drie dagen vrij waren.
De zaterdag hebben we gebruikt om de nodige inkopen te doen (plantjes voor in het huurhuis, een blender, een scherm, een toetsenbord, speakers etc.), en hebben we wijken bekeken, waar we eventueel zouden kunnen wonen. Na de kerkdienst (ja, op de zaterdagavond!!) snel naar het vliegveld gereden om de familie van der Horn te ontmoeten (die zaten bij ons in Winsum in de kerk en gingen op bezoek bij een zus in Red Deer). Ondanks dat we in Nederland al gezegd hadden dat we ze zeker zouden zien in Canada, waren ze erg verrast en zeer aangedaan door het hartelijke welkom.
Zondag zijn we heerlijk de Rocky Mountains ingereden. We hebben lekker gewandeld, dammen gebouwd in wild stromende riviertjes en genoten van de natuur. 's Avond lekker vlees gebraden op de BBQ (ja, ook die hebben we al, gekregen van m’n broer, zoals zoveel zaken!!).
's Maandags zijn we met de LRT (de trein/tram) kriskras door de stad heen gereden om het een en ander te zien en te kijken hoe het openbaar vervoer werkt.
Maandagavond zijn we met onze makelaar (Terry Patterson, een schat van een vrouw) op huizenjacht gegaan. Op 1 avond 4 huizen bekeken, maar helaas geen succes. Woensdagavond hebben we een tweede poging gedaan, 5 huizen gezien maar ons plekje was er helaas weer niet bij. Zoals ze in Nederland zeggen is drie maal scheepsrecht, dus donderdag opnieuw een poging gedaan met kinderen (de vorige keer bleven de kinderen bij Jan en Joyce). Het eerste huis was meteen raak. Liefde op het eerste gezicht. De volgende vier vielen in het niet bij dit heerlijke huis. Het had alles wat wij zochten in ons nieuwe huis en we konden er waarschijnlijk al binnen een maand in!! Toen volgde er een staaltje Canadese Makelaardij:
's Avonds om 9.30 uur werd de makelaar van de kopers opgebeld met de mededeling dat we een bod wilden doen. Om 10.15 uur (ja, 's avonds!!!) zou hij bij het huis zijn. Wij zijn met z'n allen naar de Mac Donalds gereden en hebben we met Terry het voorlopig koopcontract opgesteld met ons aanbod. Om 10.15 uur stonden wij voor het huis en verdween Terry met het aanbod naar binnen. 5 Minuten later kwam ze weer naar buiten bij ons in de auto zitten. Als de kopers een tegenbod hadden zouden ze met de buitenlamp knipperen. 10.30 uur: een knipperende buitenlamp. Terry is snel naar binnen gegaan en kwam vervolgens met het tegenbod naar buiten. De kopers waren 5.000 dollars gezakt en nog maar 2000 dollar van ons verwijderd. Het tuinschuurtje werd nog bij de koop ingedaan en om 10.45 uur waren we rond.
WE HEBBEN EEN NIEUW HUIS!!!!!!!!!
Wel vreselijk spannend hoor. Je eerste eigen huis in Canada (met een Canadese hypotheek!!). Nu snel ons geld uit Nederland overmaken, de laatste zaken met de bank regelen en ............ op 4 September kunnen we verhuizen naar ONS huis. Voor de Google Earth fans onder jullie hierbij het adres: 51 Hidden Cres NW, Calgary AB T3A 5L4.
Gisteren is het modem voor internet en het telefoonmodem binnengekomen, zodat we na een paar uurtjes knutselen nu zowel internet als telefoon hebben (vanuit Nederland: 001 403 775 3534). Hou s.v.p. wel rekening met 8 uur tijdsverschil (8 uur vroeger!!).
Gisteren hebben we voor het eerst met z'n allen gefietst (ik was al een aantal keer op de fiets naar m'n werk geweest). Voor Nederlandse begrippen iets volkomen normaals, maar Canadese begrippen is een complete familie op de fiets dwars door DownTown Calgary en bezienswaardigheid (kwamen we achter....). Onze fietsen waren natuurlijk samen met alle spullen uit Nederland bij de zaak van Jan aangekomen. Omdat we ze graag bij ons huurhuis wilden hebben, zijn we gisteren met de C-train naar de zaak gereden en met de fiets weer terug (een tocht van 15 km).
Onderweg DownTown, tussen de hoge wolkenkrabbers, lekker gegeten en daarna doorgefietst naar huis. Alle auto's rijden met een grote boog om je heen en je ziet veel lachende gezichten........(of dat goed is weet ik niet zeker!!). Vandaag ook heerlijk rondgefietst door een heuvelachtig Calgary. Je merkt wel dat je aanmerkelijk hoger zit dan in Nederland en na een paar klimmetjes voel je soms je longen goed!! De kinderen vinden het heerlijk en fietsen als echte Lance Armstrongs voorop. Moeders geniet soms iets langer van het uitzicht dan noodzakelijk...... Prachtig om te zien!!!
Tot zover onze belevenissen in het verre Canada. Zoals jullie kunnen zien is het een emotionele achtbaan, waarin je door emoties heen en weer geslingerd wordt. De mensen hier zijn vriendelijk, Jan en Joyce zijn fantastisch (“AWESOME”), het land is prachtig, het weer is heerlijk, de kinderen hebben erg naar hun zin, maar we missen jullie, het werk, ons leven in Nederland ook!!
Wij (en jullie waarschijnlijk ook) wisten allemaal dat dit er aan zat te komen, maar toch is het vreemd als het zover is. Tegelijk is het ook goed zo. We zijn immers niet weggegaan omdat we zo’n hekel hadden aan jullie of aan Nederland. Het is een zoektocht naar een ander (nog beter) leven. De toekomst zal leren of we de juiste keus hebben gemaakt!!!!!!!
Het is wel een erg lang verhaal geworden, maar vanaf nu kunnen we wat vaker een berichtje plaatsen (en hopelijk doen we dat ook!!). Schroom niet, reageer vooral (dat kan als je je aangemeld hebt), we vinden het erg leuk om ook jullie verhalen te horen. Een hele dikke knuffel en tot horens!!
Henk , Samantha, Thijs, Sanne en Daan
Ik ben met mijn oom en tante en een vriendin van hun heb ik gekajakt en dat was heel leuk.
die ging mee en toen ging het ook nog eens heel hard regenen. Wij hadden het echt heel erg koud en mijn tante en die mevrouw waarmee zij meereed die waren ook nog eens verkeerd gereden en toen zij er eindelijk was waren wij echt heel erg koud. Toen hadden wij ergens warme chocolademelk gekocht en wat brood want wij hadden hele erge honger want het was half 7 en toen ik thuis was bij papa en mama toen was het 10 uur en ik lag ongeveer om half elf in bed.
