Hallo allemaal,
Het is een tijdje geleden dat wij via deze weg wat van ons hebben laten horen maar nou is het dan eindelijk zover.
We hebben een hele emotionele tijd achter de rug. Allereerst natuurlijk na het overlijden van Michael. Het is bij tijden nog steeds erg onwerkelijk. Dat komt natuurlijk ook omdat wij hem niet elke week zagen of spraken. We praten er veel met onze kinderen over en zij met ons. Sanne heeft bijvoorbeeld een knuffel voor haar verjaardag gekregen die ze Michael heeft genoemd. Iedereen heeft z’n eigen manier van verwerken.
Iedereen heeft ook een eigen manier van ‘adjusting’, oftewel aanpassen. En dat is het andere emotionele aspect dat hier speelt. Ik heb – zoals velen al wel weten of vermoeden - erg veel moeite met aanpassen, ‘aarden’. Dat is dan ook de reden dat – zoals het er nou naar uit ziet – ik in mei voor 2 weken naar Nederland kom. Ik heb nog niet geboekt want op dit moment ben ik ‘paspoortloos’. Het aanvragen van een nieuw paspoort duurt hier 4 weken en dan kan ik boeken……...
We hebben net de verjaardagen van Sanne en Daan achter de rug. Toen ik op mijn werk vertelde dat wij de traditie hadden om ’s morgens vroeg de jarige met gezang ‘wakker’ te zingen, samen thee te drinken en daarna de cadeaus te overhandigen, werd ik vreemd aangekeken. Ze vertelden mij dat het in Canada de gewoonte is om hiermee tot in de middag te wachten. Sneu voor de kids niet? Ze vonden ons erg schappelijk…….
Op mijn werk gaat het goed. De band met de collega’s wordt steeds gezelliger (we leren elkaars eigenaardigheden steeds beter kennen), en A.J. leert – af en toe – zowaar naar mij te luisteren. Maar of ik dit nog een jaar wil doen? Af en toe laten ze mij ook met andere kinderen werken. Tja, Samantha een juf. Wie had dat nou ooit kunnen bedenken?
Vorig weekend zijn we naar Annelies geweest. Annelies heeft – jaren geleden – op het Alfa-college de kappersopleiding gevolgd. Henk en ik waren haar modellen. Toen zij 8 jaar geleden met haar man en haar ouders, broes en zussen naar Canada emigreerde, verloren wij haar uit het oog. In onze Canadese vakantie in 2006 hebben we haar, na veel internetspeurwerk, weer weten te traceren. Ondertussen waren er 2 zonen geboren en bleken ze ‘vlakbij’ Calgary te wonen. Tenminste voor Canadese begrippen.
Het was heel erg gezellig. Heerlijk Nederlands gekletst met Annelies, haar man en ‘opa en oma’ terwijl we zoute haring en eigengemaakte droge worst aten. Veel te laat reden we terug naar Calgary. Maar achteraf zeg ik, WE REDEN tenminste.
Ook hier in Canada kan je met pech stil komen te staan. Dat ondervonden de kids en ik afgelopen donderdag. Na een drukke schooldag wou de auto opeens niet meer starten. Wat doe je dan. ANWB?
Juist, je belt je man en die regelt alles op afstand voor je. Henk zorgde voor een afspraak bij de garage maar ja, dan moesten we de auto wel komen brengen. Henk zorgde voor een sleepauto – we hebben hier nog nooit personenauto’s elkaar zien slepen – en de auto werd na een uur opgehaald. Ander vervoer? We kunnen hier niet zonder auto dus Henk zorgde ook voor een huurauto en haalde ons op bij de Tim Hortons (koffietent aan de overkant van de straat).
En ik? Ik betaalde de sleepauto, ik betaalde de koffie (en zorgde dat de kids bij de Timmie H. hun huiswerk deden) en ik betaalde maandag – want ja, er moesten natuurlijk onderdelen besteld worden in Red Deer - de reparatie (?????!!!!!!!!!!!!!!!!) en bracht de huurauto weer terug. Goed, we zijn nu dus ook verzekerd tegen wegslepen……….
Afgelopen weekend waren we gastgezin voor een aantal leden van de kerk. Onder het mom van ‘leer uw kerkgenoten beter kennen’ kon je je inschrijven of als gast of als gastvrouw/-heer voor een dessert. Het leek ons wel leuk om toetjes te maken dus wij schreven ons in als gastgezin.
Samen met de kids hebben we Hollandse toetjes gemaakt. Bitterkoekjespudding, griesmeelpudding met bessensap en boerencake. Dit alles gehaald bij de Hollandse winkel. Daarnaast hadden we aardbeien, slagroom en een bananentoetje. Na een uurtje was alles op en zaten er 8 verzadigde volwassenen en 3 verzadigde kinderen in de kamer. Het was erg gezellig!
Goed, we zijn ruim een half uur verder. Ik wil ter afsluiting iedereen bedanken voor alle e-mails, post en belletjes. We hebben niet altijd tijd om iedereen persoonlijk terug te schrijven of te bellen maar ik hoop dat ik het met bovenstaand verhaal een beetje goed heb gemaakt.
