World Cup Speedskating

Hallo,

Wij (het hele gezin) zijn vandaag (18-11-'07) naar een schaatswedstrijd geweest.
Het was erg gezellig.

Nederland (dames, 1000m) moest verschillende keren schaatsen!:

Timmer - Skokova

Wust - Wang (1)

Gerritsen - Wang (2)

Nederland (heren, 1000m):

Tuitert - Schwarz

Wennemars - Olde heuvel

Kuipers - Davis

Bos - Wotherspoon

En de ploeg achtervolging (dames):

NEDERLAND:

Boer

Valkenburg

Leenstra

tegen:

CANADA:

Nesbitt

Groves

Klassen

En nu de heren:

NEDERLAND:

Tuitert

De Vries (de neef van Marchien?????!!!!!!!!)

Prinsen

tegen:

CANADA:

Morrison

Dankers

Elm

Het was zo mooi om te zien! Maar de Canadezen waren veeeeeeel beter dan de Nedelanders. Gelukkig hadden we zowel een Nederlandse als Canadese vlag bij ons zodat we voor allebei hard konden schreeuwen!!

We waren allemaal verkleed in het oranje.

En we hadden groot spandoek mee genomen met daar op:

Hallo

Vallen we op?

Nou dat was de vraag nog. Heeft iemand ons gezien?
Ik hoop het wel!

Later toen de wedstrijden waren afgelopen vroegen we voor handtekeningen, dat was een Groot succes!

We hebben iets van 20 handtekenningen op ons mooie witte T-shirt gekregen.

En zelfs van sommige olympisch kampioenen (o.a. van Bob de Jong, Jeremy Wotherspoon, Catriona le May, Enrico Fabris, Mark Tuitert, Tom Prinsen en zelfs van Sjoerd de Vries).

Papa heeft nog een gesprek gehouden met Bjeorn Nijenhuis die vanuit Canada naar Nederland was geemigreerd.

Na een vermoeiende dag en een lekker bad kruip ik nu maar snel in m'n bed.

Groeten,

Thijs

Remembrance Day

Hallo allemaal,

Op 11 november was het Remembrance Day. Dat is een dag dat alle mensen 's morgens naar een veld gaan om aan alle mensen, die in de oorlog, of bij een vredesmissie, dood gegaan zijn te denken. Er word uit de bijbel gelezen, liederen gezongen, en kransen gelegd bij een monument. Om 11 uur hielden wij 1 minuut stilte waarna we het Canadese volkslied (O Canada) zongen.

Wij zijn er ook heen gegaan en toen kon je je poppy inleveren als je wou en dat hebben wij ook gedaan. Jan en Joyce waren ook mee en na die herdenkingsdienst zijn wij bij hun koffie gedronken.

Nu stop ik ermee want ik ga lekker in ons bad.

Groeten Sanne.

Student van de maand

Hallo allemaal,

Ik ben de student van de maand oktober geworden. Ik vind dat leuk.

Dit zijn de woordjes die we nu leren:

Black is zwart

Duck is eend

Check is nakijken

Quick is snel

Trick is en trucje

Verder leren we elke week een bijbeltekst zoals: "in the beginning, God created the heavens and the earth".

Ook zijn we veel met kleuren/colors bezig en doen we veel aan math (rekenen).

Groeten van Daan

Halloween en andere lol

Hallo allemaal,

Het is mijn beurt om weer iets (on)zinnings op onze blog te schrijven. We beginnen maar met het minst leuke en werken langzaam naar het leuke toe.

Moe/Oma

Afgelopen vrijdag hebben we m'n moeder na een verblijf van drie week weer op het vliegtuig gezet. Die drie week waren drie jaar te kort!! Nee echt, we hebben een fantastische tijd gehad. Veel geklets, gelachen, .......... M'n moeder liep hier rond alsof ze hier al jaren woonde. We hebben allemaal reuze genoten van deze weken en missen haar aanwezigheid enorm nu ze weg is.

Fietsen

Na een paar keer met de trein en bus naar het werk te zijn gereden weet ik weer waarom ik in Nederland indertijd een fiets heb aangeschaft. Dat wachten op een bus of trein is niets voor mij. Daarom heb ik een week of 4 geleden de ketting gesmeerd, nieuwe batterijen in mijn lampen gedaan en ......... 's morgens om 7.30 uur (met de kaart van Calgary) op de fiets gestapt richting het werk. Na een fietstocht van ruim een uur reed ik om 8.40 de zaak binnen. Een beetje koud, vermoeid, met zere benen, maar wel voldaan. 's Avonds de tocht de andere kant op gemaakt en al snel kwam ik er achter dat de heuvel op toch iets zwaarder is dan de heuvel af!!! Na anderhalf uur rolde ik thuis van de fiets af. Ondertussen rij ik alweer een week of vier op en neer, en de heenweg gaat nu binnen een uur en de terugweg duurt ongeveer een uur en 10 minuten. De vermoeidheid wordt steeds minder, maar het voldane gevoel blijft. Als ik nog even door oefen, fiets ik Helma er misschien ooit nog wel eens uit....... Nee, het is echt een heerlijke tocht, ongeveer 70% over fietspaden met af en toe prachtige uitzichten, en de rest over de gewone weg, waar de automobilisten zich af en toe geen raad met je weten. Wel wordt het langzaam maar zeker steeds kouder hier, zodat ik mezelf maar een paar goede handschoenen heb aangeschaft om de vingers een beetje bruikbaar te houden. De volgende stap is een paar goede geisoleerde schoenen, want de tenen krijgen het ook steeds frisser.

Zoals een aantal van jullie wel weten werkt Thijs zaterdags ook in de zaak. Voor mij heeft dat als leuke bijkomstigheid dat ik 1 keer in de drie week zaterdags niet alleen op de fiets hoef. Thijs heeft namelijk de stoute schoenen ook aangetrokken (samen met de door hem zelf aangeschafte warme fietskleren), en als we samen werken, gaan we op de fiets. Petje af hoor voor deze stoere knul (net twaalf geworden in oktober) die zonder blikken of blozen met mij de 25 kilometer heen en 25 kilometer terugfietst. Op de terugweg drinken we een lekker kopje koffie met een "Dutchie" bij de Tim Hortons waarna we onze reis vervolgen. Echte "Quality Time"!!!!!

Halloween

Afgelopen woensdag was het zover. Nadat veel mensen weken waren bezig geweest met het versieren van hun huis en tuin was het Halloween. Natuurlijk konden wij niet achterblijven, dus een paar grote pompoenen aangeschaft, en onder de bezielende leiding van Oma werd de inhoud verwijderd. Met een groot mes een paar ogen, neus en mond eruitgesneden en klaar is kees.

Natuurlijk konden de kinderen niet zomaar langs de deur, er moest verkleed worden. Voor Thijs was de keuze simpel: Soldaat. Van Sanne werd met wat geschilder, een puntmuts en een cape, een heks gemaakt. Met behulp van een mooi pak en wat rode verf werd Daan veranderd in een Kip. Met Oma als steun en toeverlaat op de achtergrond (en ook natuurlijk om de overdaad aan snoep vast te houden) gingen de kids om een uur of half zeven op pad. Na een uurtje "Trick or Treat" was er zoveel snoep verzameld dat we het komende half jaar in de supermarkt de snoepafdeling kunnen overslaan!! Verder is Daan er achter gekomen dat sommige mensen er wel echt iets griezeligs van maken. Na een "encounter" met een heus spook, was onze "chicken" niet meer achter oma weg te slaan.

Volgens mij zijn jullie nu weer aardig op de hoogte van ons leventje hier. De volgende keer zullen we de kinderen maar weer eens achter de computer plaatsen om wat over hun belevenissen te vertellen. Trouwens, wisten jullie dat als je op de foto's klikt. ze levensgroot in beeld komen??

De groetjes en een dikke knuffel!!

PS. Het heeft ondertussen al twee keer lekker gesneeuwd, en de kinderen hebben vandaag al gebruik gemaakt van hun heerlijk warme skibroeken!!

Thanksgiving

Hallo allemaal,

Eindelijk weer even de tijd om een bericht op onze weblog te schrijven. Bedankt allemaal voor jullie reacties daarop of voor jullie rechtstreekse e-mails. Het doet ons goed om zo af en toe wat van het ‘thuisfront’ te horen.

Thanksgiving
Enige tijd geleden was het zover. Thanksgiving, het feest van dankbaarheid. De traditie wil dat je met Thanksgiving kalkoen eet. We hadden Jan, Joyce en Michael uitgenodigd om bij ons te komen eten. Gewapend met de instructies van Joyce gingen we op weg naar de supermarkt. Stel je voor; je loopt een supermarkt binnen op zoek naar een juiste kalkoen (je hebt namelijk een scala aan kalkoenen verschillend in grote, al dan niet gevuld of bevroren) maar……. jij bent niet de enige. Er staan zo’n 4 to 6 – meestal mannen – voor het diepvriesvak op zoek naar de juist maat, vorm, etc. Ik heb Henk er ook maar naartoe gestuurd.
Hij kwam terug met een diep bevroren ‘kip’ van ruim 7 kilo waarop stond dat hij/zij mogelijk een aantal ‘delen’ zou kunnen missen Tja, dat hoopte ik ook!!!!!!
Het ontdooien duurde 1 nacht en een dag. Daarna kwam Joyce met verdere instructies. Allereerst vroeg ze ons of we de inhoud al verwijderd hadden. Slik, inhoud? De poten verder gespreid en Joyce haalde de nek en de nieren (apart verpakt) eruit. Ze legde uit dat dit voor sommige mensen een delicatesse was. Wij gingen ermee akkoord dat het rechtstreeks in de vuilnisbak gegooid werd!
Om de kalkoen klaar te maken moesten we –lees ik – hem met de hand invetten met boter. Ze zei dat ik maar net moest doen alsof ik hem heel erg lief vond. ‘Love your turkey!’ Ik zal hieraan verder geen woorden vuil maken. De kruiden gingen erop en erin, net als de vulling en toen zilverfolie er omheen. Het ‘beest’ moest 5 uur in de oven staan. Ik geef toe het begon heerlijk te ruiken na een tijdje.
Het laatste uurtje mocht de folie eraf zodat hij/zij bruin kon worden. Werkelijk, hij/zij zag er fantastisch uit. Mijn oud-collega’s bij de FD/Horeca kunnen trotst op ons zijn. Onze allereerste geslaagde thanksgiving maaltijd!!!
Even voor de volledigheid:
Groente, worteltjes + sla (met bakjes ei, radijs en nootjes) en (op z’n Aaltens klaargemaakte) aardappelpuree.

Nagerecht, kwarktaart gemaakt door Joyce.

Tussen het hoofd- en nagerecht was er tijd voor een partijtje voetbal tussen de kids en de ‘mannen’. Ik geloof dat de kids iets minder moeite hadden met het tempo dan de mannen.

We hebben trouwens de hele week nog Turkey gegeten en ‘aardappelkoekjes’.

Lake Louise
Wonen in Canada betekend natuurlijk ook wandelen in de Rocky Mountains. In verband met thanksgiving was iedereen maandag vrij. Om een uur of 10 in ONZE (jawel, we hebben de auto van Jan en Joyce over kunnen nemen) auto, eerst koffie gehaald en toen richting Lake Louise, zo’n 2 uur rijden. Het was stralend weer, niet te warm en niet te koud.
We hebben die dag een tocht gemaakt van 5 uur.



Heel veel mooie uitzichten gezien;







Heel veel sneeuw gezien.





Op ons hoogste punt liep Sanne tot haar knieën in de sneeuw.








Heel veel gekke dingen voor spectaculaire foto’s gedaan:














Oma
Op vrijdag 12 oktober zou oma aankomen (voor de verjaardag van Thijs op de 15e). De kinderen wisten van niets. Met de smoes dat de moeder van Joyce over zou komen voor een paar dagen en dat Joyce het leuk zou vinden wanneer ook wij haar zouden ontmoeten, vertrok ik met de kids naar het vliegveld. Een beetje verveeld zaten ze te wachten op die vreemde mevrouw………….
Je had die koppies moeten zien toen niet Joyce haar moeder maar ‘onze’ oma naar buiten kwam. Sanne – en ook ik – hield het niet droog. Thijs kon het nauwelijks bevatten maar Daan leek het al heel snel heel gewoon te vinden. Ze bleef bij ons slapen en de volgende ochtend hadden we met z’n allen thee op bed.
Oma was enthousiast over ons huis, de manier waarop de kinderen het Engels oppikten. Het was/is heerlijk om te kunnen kletsen, verhalen uit te wisselen, het is zo heerlijk vertrouwd!
Op dit moment is ze met Jan, Joyce en Michael in Vancouver voor 4 dagen. Een ander stukje van Canada zien. Ze komt vanavond terug en zal dan nog 2 weken blijven. Ze komt nog een keer een dagje mee naar school. Kijken hoe de kids het daar doen. Wat zal het afscheid weer moeilijk worden!

Baan
Nog meer nieuws. Ik heb een baan! Dat is ook de reden waarom sommige mij niet meer ‘overdag’ aan de telefoon kunnen krijgen of waarom het af en toe wat langer duurt voordat de emails beantwoord worden.
Op de school van onze kinderen werken ze veel met lesassistentes. Veelal vrouwen die de leraren/leraressen kunnen helpen. Ik had gevraagd of ze me op de ‘subbing’ lijst konden zetten voor het geval er een keer iemand ziek was. Ik heb geen ervaring met lesgeven maar liep natuurlijk al wel 4 weken op de school rond om onze eigen kinderen op weg te helpen.
Een week geleden kwam de vraag of ik er niets voor voelde om A.J. te begeleiden.
A.J. is een jongen van 6 (hij ziet eruit als 3) met down syndroom. Het lijkt erop dat hij van huis uit geen regels meekrijgt. Als hij het ergens niet mee eens is, maakt hij een schreeuwend geluid en laat zich op de grond vallen. Hij kan niet spreken, hij begrijpt daarentegen een heleboel. Hij is niet zindelijk. Hij vind het fantastisch om weg te lopen zodat mensen achter hem aan moeten lopen om hem te vangen. Vervolgens heeft hij geen zin om mee te lopen en laat hij zich op de grond vallen, etc. Hij had geen vaste begeleider, geen consistentie.
Kortom (om in Alfa termen te spreken) een ENORME UITDAGING!!!!
Ik ben samen met A.J. aan de slag gegaan. De eerste dag kreeg ik een boek in handen geduwd met daarin zijn ‘dagritme’.
Ter illustratie: om 08.30 AM naar het toilet, 08.40 AM bidden en het volkslied zingen, 09.00 AM naar mrs. Nielsen (wie is mrs. Nielson????), 09.30 AM toilet, 09.50 AM boekje voorlezen, 10.00 AM Alfabet song (?????)zingen,……. En zo ging het door tot 03.10 PM, hometime.
Ik kwam er al snel achter dat ik geen zin had om mij hier volledig aan te houden. Mijn eerste doel is niet om hem letters of cijfers te leren maar om hem ‘gewoon’ regels aan te leren. Regels die het voor mij maar ook voor hem gemakkelijker maken. Ik wil niet dat hij vreemde geluiden uitstoot op het moment dat hij het ergens niet mee eens is, ik wil niet dat hij zich op de grond laat vallen als hij iets niet wil, ik wil niet dat hij wegloopt op het moment dat ik (of iemand anders) hem roept en ik wil dat hij zindelijk wordt. Kortom, ik wil heel veel en wel zo snel mogelijk! Iedereen vind hem zo ‘cute’ en dat is gelijk zijn grootste probleem.
Na de 1e dag heb ik mijn nette kleren thuis gelaten, mijn hoge hakken niet meer aan gedaan (ik had ’s avonds geen voeten meer over) en gewapend met snoepjes een nieuwe weg ingeslagen. Met veel herhalen, veel belonen (met knuffels en snoepjes), veel buiten spelletjes maar ook met af en toe een verheffende stem, een stevige greep aan zijn bovenarm, ben ik in 1 week een heel eind gekomen. De juffen van de peutergroep zeiden dat ze nu al een vooruitgang konden zien. Zijn moeder zei dat hij thuis meer sprak en dat hij graag naar school gaat maar zijn eigen juffen zijn nog een beetje sceptisch en ik….. was vooral erg moe na deze 1e week. Maar ik zet door! Hele kleine vooruitgangetjes voelen als een overwinning. Hij weet dat in zijn naam de A voor de J moet, hij weet dat als hij wegloopt ik hem ter plaatste op de grond laat zitten voor 5 minuten, hij weet dat als ik ‘good’ zeg hij een snoepje krijgt, hij weet dat spelen in de zandbak erg leuk is……………
Ik doe dit 5 dagen in de week, 7 uur per dag (gewoon de schooltijden van onze kinderen) voor de rest van dit schooljaar. Geen idee of ik het vol houd, of ik hier mijn ‘ei’ in kwijt kan, of ik het leuk blijf vinden maar voorlopig ben ik allang blij dat ik mijn zinnen kan verzetten. Dat ik niet continu met Nederland bezig ben.
Mocht iemand ervaring hebben met de omgang met down syndroom kinderen (Joze???) dan wil ik hier graag iets meer over weten. Tips, valkuilen zijn van harte welkom!

Onze kinderen doen het goed op school. De hoeveelheid huiswerk valt hen nog steeds tegen. Na schooltijd nog een uur aan de studie!!!
Om Daan moeten we het meeste lachen. Zijn juf kwam laatst naar mij toe en vertelde dat hij het Nederlandse woord voor purple niet meer wist. ’s Avonds bleek hoe zeer hij al met de Engelse taal bezig is. Hij wou ons voorlezen uit de Nederlandse bijbel maar probeerde de Nederlandse zinnen in het Engels uit te spreken (???) We hebben met z’n allen vreselijk moeten lachen.
Wisten jullie trouwens dat een ander woord voor drukknoop ‘drugsknoop’ is en voor gootsteen een ‘steengoot’? Dit gaat al goed…………



Ik hoop dat jullie hebben genoten van dit verhaal. Tot zover onze belevenissen.

Dikke knuffel,
Samantha (en de rest)

Thijs

Hallo allemaal,

Nu mag ik (Thijs) eens een keer iets op de weblog zetten.
Ik zal eerst iets vertellen over school:

Zoals jullie misschien al weten zitten wij op Heritage Christian Academy (HCA).
Het is tot nu toe nog leuk, er zijn wel wat dingen anders hoor:
· Ze eten hier in een hele grote kantine met alle groepen (grade:2 t/m 5)
· Je moet hier een uniform aan. (dat is niet zo erg als ik dacht!)
· Andere spelletjes!
· Anders rekenen!
· Andere gym (veel minder fanatiek).
· Andere dingen zoals; computers, meer natuurkunde.
· Maar geen; verkeer.
Dat is het voor wat betreft school................
O nee, de tijden: 8:20am tot 3:12pm.
Dat was school.

Oke nieuw onder werp.......mmmmmmmm.
Canada; natuur, omgeving, uitzicht, stad.

Natuur
Het natuur landschap is alleen maar bergen, bomen, struiken en sneeuw! We wandelen vaak in de bergen bij lake louise en banff. We lopen dan zo’n 10/20 km in een paar uur. Maar het is alleen al mooi om hier door de natuur te rijden. Je ziet dan heel wat bergen, dieren en andere dingen! GEWELDIG!

Omgeving
Het meeste heb ik al verteld van de omgeving en het uitzicht! Maar ik heb nog niet verteld wat hier leeft!; Cougars, beren (bruine beer, grizzly beer enz. enz.), berggeiten, herten, elanden, eekhoorntjes, vogels, govers, insecten, stekelvarkens, bevers, muizen ..........

Stad
De stad Calgary is ongeveer: 50 bij 50 km! Er wonen ongeveer 1 miljoen mensen! Het is er druk maar je hebt hier ook hele mooie plekken waar je kan wandelen van ongeveer 13 km bij 5 km.
Heerlijk dus!

Oke, weer een nieuw onder werp:

HUIS
We hebben nu allemaal een eigen slaapkamer. Er moet soms nog wel wat in komen, maar we kunnen er tenminste in slapen. De hoogslapers staan met daaronder een bureau.Nu alleen nog de andere dingen.

Nou, dat was het voor nu. Tot de volgende keer!!

Sanne's verhaal

Hallo iedereen,

Ik vind het hier heel erg leuk in Canada. Het Engels spreken gaat ook al best wel goed.
Op school is het ook best wel leuk, alleen moet je heel erg veel huiswerk doen en dat is wat minder leuk.
Zij kennen gym hier nog niet echt zo goed, dat stelt nog niet echt zoveel voor.

Groeten van Sanne

Daan's verhaal

Hallo allemaal,

Hoe gaat het met jullie?
Met ons gaat alles goed.
Het is hier leuk.
En we hebben ook dingen in de speeltuin op school waar je aan kunt hangen.
Maar als je er te lang aan hangt, dan heb je blaren.

Groeten van Daan

Deze foto is gemaakt op de "twin-day". Ze hoefden geen uniform aan maar moesten net zo gekleed gaan als een jongen/meisje uit de klas!!

Hectische weken

Eindelijk dan toch een berichtje vanuit het verre Canada.
We hebben het huurhuis – gelukkig – achter ons gelaten en zitten nu in ons eigen huis. Ons adres is; 51 Hidden Cres. NW
Calgary, AB, T3A 5L4
Canada
Telnr. 001 403 775 3534

Post is van harte welkom!!!!!!

We hebben een hectische tijd doorgemaakt vandaar dat we weinig van ons hebben laten horen. Even een korte impressie van de laatste weken.
Zoals ik hierboven al schreef hebben we eind augustus/begin september een huis gekocht. Het is een mooi huis in een rustige buurt. Allereerst hebben we – met behulp van Jan en Joyce – de kamer van Sanne en Daan geverfd. Daarna was de badkamer aan de beurt. Tegelijker tijd zijn de kinderen gestart met school. Ik had dus overdag niet veel tijd om in ons nieuwe huis aan de slag te gaan.
Het gaat hier op school heel anders dan in Nederland. Zo moeten ze om te beginnen een uniform aan. Zwarte broek, witte of rode polo, zwarte sokken en zwarte schoenen. Op de ‘chapel’ dagen komt daar ook nog een keer een stropdas bij en voor Sanne een jurk. Wennen, wennen, wennen. Ze zien eruit om door een ringetje te halen!
Ik liep de eerste 2 weken heen en weer tussen grade 1, 4 en 5. Kijken of ze het konden volgen, helpen met het vertalen van de stof, uitleggen van de regeltjes. Want daar houden ze hier van, regeltjes! Maar daarover een volgende keer meer.
Omdat ik mijn rijbewijs nog niet had reden we elke dag na school met de bus en trein naar ons huurhuis. Die verbinding was beter dan de verbinding naar ons eigen huis. Dus……..
’s ochtends voor 08.00 uur in de auto op weg naar school en om 15.30 uur anderhalf uur met het openbaar vervoer richting het huurhuis. Daarna huiswerk (wat natuurlijk voor onze kids meer was omdat ze de stof op school niet allemaal af konden krijgen. En wat niet af is gaat als huiswerk mee naar huis). Om 18.30 uur kwam Henk ons weer ophalen met de auto en reden we naar ons eigen huis. Geloof me, als wij gegeten en gedouchte hadden, dan hadden we weinig puf meer.

Dit is gelukkig nu afgelopen want afgelopen dinsdag heb ik mijn rijbewijs in ontvangst mogen nemen.
Even voor degene die het verhaal nog niet hebben gehoord: Ik was geslaagd voor de theorie (na 2 keer) en moest mijn Nederlandse rijbewijs met een Engelse vertaling (wij dachten het internationale rijbewijs dat we bij de ANWB gehaald hadden) inleveren. Op het moment dat de regering mij zou ‘goedkeuren’ zou ik het praktijkexamen mogen doen. Aangezien de computer het niet deed op het moment dat ik een afspraak wilde maken konden ze niet checken of ik ‘goedgekeurd’ was. Wel de afspraak gemaakt en de praktijktest gedaan (geslaagd) maar de domper kwam toen ik hoorde dat ik nog steeds niet ‘goedgekeurd’ was. Een brief van de Government volgde. Of ik even een officiële vertaling van mijn rijbewijs wilde laten maken want ze konden niet zien op dat ding van ANWB hoeveel rijervaring ik had. AAGGGHHH!!!
Hoe dan ook, 4 weken later had ik mijn rijbewijs! Nou Henk nog!

Zoals je kan lezen bleef er weinig tijd over voor sociale contacten want tussendoor hebben we ook nog al onze spullen verhuisd, dozen uitgepakt, huizen schoongemaakt, een slaapplaats voor Thijs gecreëerd, gewerkt (Henk), etc.

Maar zoals ik al zei, dat ligt allemaal achter ons.
We wonen nu op 1 plek, hebben alle spullen (inclusief onze telefoon en computer) in 1 huis. We zijn nog niet helemaal uit de dozen maar dat komt wel.

We kunnen nu ook werken aan ‘adjusten’, oftewel ‘wennen’. En vooral ik moet wennen. Ik mis mijn leventje in Nederland vreselijk. Het ritme dat we daar hadden, de familie/vrienden om me heen, collega’s, het werk. Alles is gewoon weg en op dit moment is daar nog niet veel voor in de plaats gekomen. Als iemand mij nou een vliegticket aanbiedt…….
Maar …. zoals ik al schreef, we wonen in een leuke buurt, hebben een fijne kerk gevonden, de kids vinden steeds meer hun draai zodat ik ook wat meer tijd heb voor mijzelf. Ik ga op zoek naar een baan, heb leuke mensen ontmoet op school en ga binnenkort naar een club met immigranten vrouwen. De tijd zal moeten uitwijzen of ik hier daadwerkelijk de rest van mijn leven door wil brengen.

Zo, dit is het voor nou. Ik moet bezig met de vertaling van Sanne’s werk. Aanstaande woensdag heeft ze een overhoring. Ik zal vragen of de kids de volgende keer wat meer inhoudelijk over de school willen schrijven.

Een hele dikke knuffel voor iedereen.

Samantha
PS: ik heb de verjaardagskalender nog niet kunnen vinden. Dus gefeliciteerd voor iedereen die tussen augustus en december jarig was/is. De kaarten volgen!

Sanne's avontuur

Beste familie, vrienden (ex)-collega's, etc.,

Ontzettend bedankt voor alle leuke reacties. Heerlijk om alle opbeurende adviezen te horen. Paulien, wat een ontzettend wijze oma heb jij en ze heeft HELEMAAL gelijk hoor!!!

Hieronder Sanne's avontuur van afgelopen zaterdag.

Hallo allemaal,

Ik ben met mijn oom en tante en een vriendin van hun heb ik gekajakt en dat was heel leuk.
Wij hebben het gedaan bij de Bowriver en daar ging het op sommige plekken heel hard.
Mijn oom en ik zijn heel vaak door een stroomversnelling heen gegaan en ik zat voorin en ik werd helemaal nat maar gelukkig had ik wel een droge broek in de auto liggen maar het duurde nog wel 2 en een half uur voordat wij weer bij de auto waren en toen was ik nog natter.
Wij zouden met 2 auto’s gaan en 1 auto zouden wij onderaan de berg laten staan en met de andere gingen wij naar boven. Daar gingen wij met de kajaks in het water en als wij bij de auto beneden aan kwamen, dan zouden wij met de auto beneden de andere auto ophalen. De auto beneden was van die vriendin en de auto boven was van mijn oom en tante. Maar die vriendin die was heel dom geweest en die had haar autosleutels in de auto van mijn oom en tante laten liggen. Toen moesten wij liften en mijn tante die ging mee en toen ging het ook nog eens heel hard regenen. Wij hadden het echt heel erg koud en mijn tante en die mevrouw waarmee zij meereed die waren ook nog eens verkeerd gereden en toen zij er eindelijk was waren wij echt heel erg koud. Toen hadden wij ergens warme chocolademelk gekocht en wat brood want wij hadden hele erge honger want het was half 7 en toen ik thuis was bij papa en mama toen was het 10 uur en ik lag ongeveer om half elf in bed.

Groeten Sanne

De eerste weken in CALGARY

Hierbij (eindelijk) een “kort” verslag van onze belevenissen van de afgelopen weken. Sinds gisteren beschikken wij over een High Speed Internet- account en een eigen telefoonnummer zodat we helemaal los kunnen!!! Sommigen van jullie hebben stukken van dit verhaal al wel gelezen, maar er zijn een paar smeuige details (en foto's) bijgekomen dus.............

Zoals de meesten van jullie wel weten, hebben de verhuizers op 10 en 11 juli ons huis leeggehaald, zodat we vanaf toen nog wel een eigen plek hadden, maar geen bed om op te slapen. Gelukkig werden we gelijk liefdevol opgenomen in het huis van m’n moeder in Harkstede. Vervolgens hebben we ons huis en onze auto verkocht, hebben we een personenbus gehuurd, en zijn we dinsdag met z’n allen naar Brummen (Samantha’s ouders) vertrokken.

Donderdag de 19e was de grote dag. ‘s Morgens om een uur of negen zijn we met “het busje” vertrokken naar Schiphol. Na een erg heftig afscheid vertrok ons vliegtuig om ongeveer 14.30 uur richting......... Canada.

Keurig volgens schema raakten we om 15.30 uur de Canadese grond in Calgary. Vervolgens met alle papiertroep naar “Immigrations”. Zonder noemenswaardige vragen stonden we om 16.45 uur ECHT in Canada. Jan/John zou ons om 17 uur ophalen, zodat we nog even tijd hadden voor een lekkere Vitamine-shake.

Om 17 uur precies kwam er een 15 meter lange zwarte limo aangereden waarop Samantha lachend zei: “Hey, jongens, daar is Jan al.” Tot onze stomme verbazing stapte Jan inderdaad uit de limo, gevolgd door Joyce (m’n schoonzus, die op familie bezoek was in Manitoba, ongeveer 1500 km verderop, maar speciaal voor ons terug was gevlogen!!).

De kinderen hadden ogen als schoteltjes. Nadat we vlug de koffers hadden ingeladen, volgde er champagne en een tour door Downtown Calgary. Sanne en Daan zaten als koningen achterin naar iedereen te zwaaien. Prachtig!!!!!
’s Avonds een beetje op tijd in bed gekropen en na een korte nachtrust de volgende dag (vrijdag) Jan en Joyce op het vliegtuig gezet, om een trouwerij bij te wonen in Manitoba, met daaraan gekoppeld een weekje vakantie.

In het weekend heeft Samantha de eerste schreden gezet op het wankele pad van het rijden in een automaat in Calgary. Dit ging zonder noemenswaardige (verkeers-technische) problemen. Alleen bleek al snel dat de begrippen “East, West, North and South” voor Samantha een nog groter probleem vormen dan “links en rechts”. Maar, men is nooit te oud om te leren.................
Na een prachtige Canedese kerkdienst te hebben bijgewoond en zondags heerlijk te hebben gewandeld langs de Bow-River, begon maandags het harde leven.

’s Morgens om 9 uur werd ik op m’n werk verwacht, en na mij te hebben weggebracht (en in 1 keer goed naar huis te zijn gereden!!!!), viel de realiteit Samantha zwaar. Alleen met de kinderen in een vreemd land, vreemde stad en een (beetje) vreemd huis. Eindelijk had ze de tijd om na te denken na een, zeer heftige, anderhalve maand. Waar zijn we aan begonnen?
Voor iemand die het liefst 16 uur per dag bezig is, is dit een zware tijd. Nadenkend over alles (werk, huis, familie, vrienden en collega’s) dat we hebben achtergelaten, met drie kinderen die ook de nodige aandacht vragen en een man die de hele dag op z’n werk zit........ Je kan wel stellen dat de wittebroodsweken snel over waren!
Voor mij is alles anders. Ik heb m’n werk, zie m’n collega’s, klanten etc., en spreek een hoop mensen. Samantha zit thuis, met de kinderen, doet af en toe eens boodschappen, maar heeft op dit moment nog weinig sociale contacten. En dat voor zo’n sociaal dier als zij!!!

Al met al misschien een erg negatief verhaal, maar dit is wel die realiteit en niet de eerste hobbel die we met z’n tweeen zijn tegengekomen in ons korte leven. Met Gods hulp komen we ook hier doorheen!!

Ondertussen hebben we alweer een hoop dingen geregeld: een sofinummer, ziektekostenverzekering, de school voor de kinderen (ze beginnen 4 september), een internetaansluiting (met telefoon, pas volgende week vrijdag actief......), een fiets voor Thijs, een bankrekening, credit cards, en een hypotheek voor ons toekomstige huis

Ook kregen we woensdag te horen dat onze container was aangekomen in Calgary, en dat al na 3 weken!! Vlug met allerlei papieren naar de douane gereden om de container in te klaren en de papieren met stempels naar de canadese verhuizer gebracht. Daar kregen we te horen dat de spullen dinsdag afgeleverd zouden worden bij Jan op de zaak (we hebben immers nog geen definitieve plek).

Je kan wel stellen dat we ook hier de eerste weken aardig druk zijn geweest. Daarom kwam het ook wel goed uit dat we vorig weekend een heerlijk lang weekend hadden. Maandag (6 augustus) was het Heritage Day in Canada. Een landelijke feestdag. Jan had besloten de zaak ook de zaterdag maar te sluiten, zodat we heerlijk drie dagen vrij waren.

De zaterdag hebben we gebruikt om de nodige inkopen te doen (plantjes voor in het huurhuis, een blender, een scherm, een toetsenbord, speakers etc.), en hebben we wijken bekeken, waar we eventueel zouden kunnen wonen. Na de kerkdienst (ja, op de zaterdagavond!!) snel naar het vliegveld gereden om de familie van der Horn te ontmoeten (die zaten bij ons in Winsum in de kerk en gingen op bezoek bij een zus in Red Deer). Ondanks dat we in Nederland al gezegd hadden dat we ze zeker zouden zien in Canada, waren ze erg verrast en zeer aangedaan door het hartelijke welkom.
Zondag zijn we heerlijk de Rocky Mountains ingereden. We hebben lekker gewandeld, dammen gebouwd in wild stromende riviertjes en genoten van de natuur. 's Avond lekker vlees gebraden op de BBQ (ja, ook die hebben we al, gekregen van m’n broer, zoals zoveel zaken!!).

's Maandags zijn we met de LRT (de trein/tram) kriskras door de stad heen gereden om het een en ander te zien en te kijken hoe het openbaar vervoer werkt.

Maandagavond zijn we met onze makelaar (Terry Patterson, een schat van een vrouw) op huizenjacht gegaan. Op 1 avond 4 huizen bekeken, maar helaas geen succes. Woensdagavond hebben we een tweede poging gedaan, 5 huizen gezien maar ons plekje was er helaas weer niet bij. Zoals ze in Nederland zeggen is drie maal scheepsrecht, dus donderdag opnieuw een poging gedaan met kinderen (de vorige keer bleven de kinderen bij Jan en Joyce). Het eerste huis was meteen raak. Liefde op het eerste gezicht. De volgende vier vielen in het niet bij dit heerlijke huis. Het had alles wat wij zochten in ons nieuwe huis en we konden er waarschijnlijk al binnen een maand in!! Toen volgde er een staaltje Canadese Makelaardij:

's Avonds om 9.30 uur werd de makelaar van de kopers opgebeld met de mededeling dat we een bod wilden doen. Om 10.15 uur (ja, 's avonds!!!) zou hij bij het huis zijn. Wij zijn met z'n allen naar de Mac Donalds gereden en hebben we met Terry het voorlopig koopcontract opgesteld met ons aanbod. Om 10.15 uur stonden wij voor het huis en verdween Terry met het aanbod naar binnen. 5 Minuten later kwam ze weer naar buiten bij ons in de auto zitten. Als de kopers een tegenbod hadden zouden ze met de buitenlamp knipperen. 10.30 uur: een knipperende buitenlamp. Terry is snel naar binnen gegaan en kwam vervolgens met het tegenbod naar buiten. De kopers waren 5.000 dollars gezakt en nog maar 2000 dollar van ons verwijderd. Het tuinschuurtje werd nog bij de koop ingedaan en om 10.45 uur waren we rond.

WE HEBBEN EEN NIEUW HUIS!!!!!!!!!

Wel vreselijk spannend hoor. Je eerste eigen huis in Canada (met een Canadese hypotheek!!). Nu snel ons geld uit Nederland overmaken, de laatste zaken met de bank regelen en ............ op 4 September kunnen we verhuizen naar ONS huis. Voor de Google Earth fans onder jullie hierbij het adres: 51 Hidden Cres NW, Calgary AB T3A 5L4.

Gisteren is het modem voor internet en het telefoonmodem binnengekomen, zodat we na een paar uurtjes knutselen nu zowel internet als telefoon hebben (vanuit Nederland: 001 403 775 3534). Hou s.v.p. wel rekening met 8 uur tijdsverschil (8 uur vroeger!!).

Gisteren hebben we voor het eerst met z'n allen gefietst (ik was al een aantal keer op de fiets naar m'n werk geweest). Voor Nederlandse begrippen iets volkomen normaals, maar Canadese begrippen is een complete familie op de fiets dwars door DownTown Calgary en bezienswaardigheid (kwamen we achter....). Onze fietsen waren natuurlijk samen met alle spullen uit Nederland bij de zaak van Jan aangekomen. Omdat we ze graag bij ons huurhuis wilden hebben, zijn we gisteren met de C-train naar de zaak gereden en met de fiets weer terug (een tocht van 15 km). Onderweg DownTown, tussen de hoge wolkenkrabbers, lekker gegeten en daarna doorgefietst naar huis. Alle auto's rijden met een grote boog om je heen en je ziet veel lachende gezichten........(of dat goed is weet ik niet zeker!!). Vandaag ook heerlijk rondgefietst door een heuvelachtig Calgary. Je merkt wel dat je aanmerkelijk hoger zit dan in Nederland en na een paar klimmetjes voel je soms je longen goed!! De kinderen vinden het heerlijk en fietsen als echte Lance Armstrongs voorop. Moeders geniet soms iets langer van het uitzicht dan noodzakelijk...... Prachtig om te zien!!!

Tot zover onze belevenissen in het verre Canada. Zoals jullie kunnen zien is het een emotionele achtbaan, waarin je door emoties heen en weer geslingerd wordt. De mensen hier zijn vriendelijk, Jan en Joyce zijn fantastisch (“AWESOME”), het land is prachtig, het weer is heerlijk, de kinderen hebben erg naar hun zin, maar we missen jullie, het werk, ons leven in Nederland ook!!

Wij (en jullie waarschijnlijk ook) wisten allemaal dat dit er aan zat te komen, maar toch is het vreemd als het zover is. Tegelijk is het ook goed zo. We zijn immers niet weggegaan omdat we zo’n hekel hadden aan jullie of aan Nederland. Het is een zoektocht naar een ander (nog beter) leven. De toekomst zal leren of we de juiste keus hebben gemaakt!!!!!!!

Het is wel een erg lang verhaal geworden, maar vanaf nu kunnen we wat vaker een berichtje plaatsen (en hopelijk doen we dat ook!!). Schroom niet, reageer vooral (dat kan als je je aangemeld hebt), we vinden het erg leuk om ook jullie verhalen te horen. Een hele dikke knuffel en tot horens!!


Henk , Samantha, Thijs, Sanne en Daan