Eindelijk weer even de tijd om een bericht op onze weblog te schrijven. Bedankt allemaal voor jullie reacties daarop of voor jullie rechtstreekse e-mails. Het doet ons goed om zo af en toe wat van het ‘thuisfront’ te horen.
Thanksgiving
Enige tijd geleden was het zover. Thanksgiving, het feest van dankbaarheid. De traditie wil dat je met Thanksgiving kalkoen eet. We hadden Jan, Joyce en Michael uitgenodigd om bij ons te komen eten. Gewapend met de instructies van Joyce gingen we op weg naar de supermarkt. Stel je voor; je loopt een supermarkt binnen op zoek naar een juiste kalkoen (je hebt namelijk een scala aan kalkoenen verschillend in grote, al dan niet gevuld of bevroren) maar……. jij bent niet de enige. Er staan zo’n 4 to 6 – meestal mannen – voor het diepvriesvak op zoek naar de juist maat, vorm, etc. Ik heb Henk er ook maar naartoe gestuurd.
Hij kwam terug met een diep bevroren ‘kip’ van ruim 7 kilo waarop stond dat hij/zij mogelijk een aantal ‘delen’ zou kunnen missen Tja, dat hoopte ik ook!!!!!!
Het ontdooien duurde 1 nacht en een dag. Daarna kwam Joyce met verdere instructies. Allereerst vroeg ze ons of we de inhoud al verwijderd hadden. Slik, inhoud? De poten verder gespreid en Joyce haalde de nek en de nieren (apart verpakt) eruit. Ze legde uit dat dit voor sommige mensen een delicatesse was. Wij gingen ermee akkoord dat het rechtstreeks in de vuilnisbak gegooid werd!
Om de kalkoen klaar te maken moesten we –lees ik – hem met de hand invetten met boter. Ze zei dat ik maar net moest doen alsof ik hem heel erg lief vond. ‘Love your turkey!’ Ik zal hieraan verder geen woorden vuil maken. De kruiden gingen erop en erin, net als de vulling en toen zilverfolie er omheen. Het ‘beest’ moest 5 uur in de oven staan. Ik geef toe het begon heerlijk te ruiken na een tijdje.
Het laatste uurtje mocht de folie eraf zodat hij/zij bruin kon worden. Werkelijk, hij/zij zag er fantastisch uit. Mijn oud-collega’s bij de FD/Horeca kunnen trotst op ons zijn. Onze allereerste geslaagde thanksgiving maaltijd!!!
Even voor de volledigheid:
Groente, worteltjes + sla (met bakjes ei, radijs en nootjes) en (op z’n Aaltens klaargemaakte) aardappelpuree.
Nagerecht, kwarktaart gemaakt door Joyce.
Tussen het hoofd- en nagerecht was er tijd voor een partijtje voetbal tussen de kids en de ‘mannen’. Ik geloof dat de kids iets minder moeite hadden met het tempo dan de mannen.
We hebben trouwens de hele week nog Turkey gegeten en ‘aardappelkoekjes’.
Lake Louise
Wonen in Canada betekend natuurlijk ook wandelen in de Rocky Mountains. In verband met thanksgiving was iedereen maandag vrij. Om een uur of 10 in ONZE (jawel, we hebben de auto van Jan en Joyce over kunnen nemen) auto, eerst koffie gehaald en toen richting Lake Louise, zo’n 2 uur rijden. Het was stralend weer, niet te warm en niet te koud.
We hebben die dag een tocht gemaakt van 5 uur.
Heel veel mooie uitzichten gezien;
Heel veel sneeuw gezien.
Op ons hoogste punt liep Sanne tot haar knieën in de sneeuw.
Heel veel gekke dingen voor spectaculaire foto’s gedaan:
Oma
Op vrijdag 12 oktober zou oma aankomen (voor de verjaardag van Thijs op de 15e). De kinderen wisten van niets. Met de smoes dat de moeder van Joyce over zou komen voor een paar dagen en dat Joyce het leuk zou vinden wanneer ook wij haar zouden ontmoeten, vertrok ik met de kids naar het vliegveld. Een beetje verveeld zaten ze te wachten op die vreemde mevrouw………….
Je had die koppies moeten zien toen niet Joyce haar moeder maar ‘onze’ oma naar buiten kwam. Sanne – en ook ik – hield het niet droog. Thijs kon het nauwelijks bevatten maar Daan leek het al heel snel heel gewoon te vinden. Ze bleef bij ons slapen en de volgende ochtend hadden we met z’n allen thee op bed.
Oma was enthousiast over ons huis, de manier waarop de kinderen het Engels oppikten. Het was/is heerlijk om te kunnen kletsen, verhalen uit te wisselen, het is zo heerlijk vertrouwd!
Op dit moment is ze met Jan, Joyce en Michael in Vancouver voor 4 dagen. Een ander stukje van Canada zien. Ze komt vanavond terug en zal dan nog 2 weken blijven. Ze komt nog een keer een dagje mee naar school. Kijken hoe de kids het daar doen. Wat zal het afscheid weer moeilijk worden!
Baan
Nog meer nieuws. Ik heb een baan! Dat is ook de reden waarom sommige mij niet meer ‘overdag’ aan de telefoon kunnen krijgen of waarom het af en toe wat langer duurt voordat de emails beantwoord worden.
Op de school van onze kinderen werken ze veel met lesassistentes. Veelal vrouwen die de leraren/leraressen kunnen helpen. Ik had gevraagd of ze me op de ‘subbing’ lijst konden zetten voor het geval er een keer iemand ziek was. Ik heb geen ervaring met lesgeven maar liep natuurlijk al wel 4 weken op de school rond om onze eigen kinderen op weg te helpen.
Een week geleden kwam de vraag of ik er niets voor voelde om A.J. te begeleiden.
A.J. is een jongen van 6 (hij ziet eruit als 3) met down syndroom. Het lijkt erop dat hij van huis uit geen regels meekrijgt. Als hij het ergens niet mee eens is, maakt hij een schreeuwend geluid en laat zich op de grond vallen. Hij kan niet spreken, hij begrijpt daarentegen een heleboel. Hij is niet zindelijk. Hij vind het fantastisch om weg te lopen zodat mensen achter hem aan moeten lopen om hem te vangen. Vervolgens heeft hij geen zin om mee te lopen en laat hij zich op de grond vallen, etc. Hij had geen vaste begeleider, geen consistentie.
Kortom (om in Alfa termen te spreken) een ENORME UITDAGING!!!!
Ik ben samen met A.J. aan de slag gegaan. De eerste dag kreeg ik een boek in handen geduwd met daarin zijn ‘dagritme’.
Ter illustratie: om 08.30 AM naar het toilet, 08.40 AM bidden en het volkslied zingen, 09.00 AM naar mrs. Nielsen (wie is mrs. Nielson????), 09.30 AM toilet, 09.50 AM boekje voorlezen, 10.00 AM Alfabet song (?????)zingen,……. En zo ging het door tot 03.10 PM, hometime.
Ik kwam er al snel achter dat ik geen zin had om mij hier volledig aan te houden. Mijn eerste doel is niet om hem letters of cijfers te leren maar om hem ‘gewoon’ regels aan te leren. Regels die het voor mij maar ook voor hem gemakkelijker maken. Ik wil niet dat hij vreemde geluiden uitstoot op het moment dat hij het ergens niet mee eens is, ik wil niet dat hij zich op de grond laat vallen als hij iets niet wil, ik wil niet dat hij wegloopt op het moment dat ik (of iemand anders) hem roept en ik wil dat hij zindelijk wordt. Kortom, ik wil heel veel en wel zo snel mogelijk! Iedereen vind hem zo ‘cute’ en dat is gelijk zijn grootste probleem.
Na de 1e dag heb ik mijn nette kleren thuis gelaten, mijn hoge hakken niet meer aan gedaan (ik had ’s avonds geen voeten meer over) en gewapend met snoepjes een nieuwe weg ingeslagen. Met veel herhalen, veel belonen (met knuffels en snoepjes), veel buiten spelletjes maar ook met af en toe een verheffende stem, een stevige greep aan zijn bovenarm, ben ik in 1 week een heel eind gekomen. De juffen van de peutergroep zeiden dat ze nu al een vooruitgang konden zien. Zijn moeder zei dat hij thuis meer sprak en dat hij graag naar school gaat maar zijn eigen juffen zijn nog een beetje sceptisch en ik….. was vooral erg moe na deze 1e week. Maar ik zet door! Hele kleine vooruitgangetjes voelen als een overwinning. Hij weet dat in zijn naam de A voor de J moet, hij weet dat als hij wegloopt ik hem ter plaatste op de grond laat zitten voor 5 minuten, hij weet dat als ik ‘good’ zeg hij een snoepje krijgt, hij weet dat spelen in de zandbak erg leuk is……………
Ik doe dit 5 dagen in de week, 7 uur per dag (gewoon de schooltijden van onze kinderen) voor de rest van dit schooljaar. Geen idee of ik het vol houd, of ik hier mijn ‘ei’ in kwijt kan, of ik het leuk blijf vinden maar voorlopig ben ik allang blij dat ik mijn zinnen kan verzetten. Dat ik niet continu met Nederland bezig ben.
Mocht iemand ervaring hebben met de omgang met down syndroom kinderen (Joze???) dan wil ik hier graag iets meer over weten. Tips, valkuilen zijn van harte welkom!
Onze kinderen doen het goed op school. De hoeveelheid huiswerk valt hen nog steeds tegen. Na schooltijd nog een uur aan de studie!!!
Om Daan moeten we het meeste lachen. Zijn juf kwam laatst naar mij toe en vertelde dat hij het Nederlandse woord voor purple niet meer wist. ’s Avonds bleek hoe zeer hij al met de Engelse taal bezig is. Hij wou ons voorlezen uit de Nederlandse bijbel maar probeerde de Nederlandse zinnen in het Engels uit te spreken (???) We hebben met z’n allen vreselijk moeten lachen.
Wisten jullie trouwens dat een ander woord voor drukknoop ‘drugsknoop’ is en voor gootsteen een ‘steengoot’? Dit gaat al goed…………
Ik hoop dat jullie hebben genoten van dit verhaal. Tot zover onze belevenissen.
Dikke knuffel,
Samantha (en de rest)
